Φτάνει που θά ’ρθει μοναχά ύστερα από χρόνιαΜόνο που θά ’ρθει!…Σχεδιάζοντας κόκκινα φλογερά στόματα απάνω στο χαρτί.
…Νόμισα πως θα πνιγόμουνα!
Μανόλης Αναγνωστάκης
…Νόμισα πως θα πνιγόμουνα!
Μανόλης Αναγνωστάκης
Νόμιζα πως εν τέλει θα γύριζες.Πως είχες πάει κάποιο μακρινό ταξίδι στη χώρα των χαρούμενων ανθρώπων.Πως θα καταλάβαινες αργά ή γρήγορα πως αυτή η γη δεν είναι για 'σένα.Δεν είναι για μας.Το κλίμα εκεί είναι ελαφρύ - δε μας σηκώνει.Μάθαμε τόσα χρόνια στο βαρύ αποπνικτικό κλίμα με τους δυνατούς αέρηδες τ'απογεύματα και τους κοφτούς ,κάθετους ,κόκκινους δρόμους που φωτίζονται από ψηλές λάμπες τα βράδια.
Νόμιζα πως εν τέλει θα γύριζες.Ήξερα πως το ταξίδι σου εκεί στα ανατολικά θα κρατούσε λίγο.Ήξερα -ήμουν σχεδόν σίγουρη.
Ήταν ένα ταξιδάκι αναψυχής.Να!,σαν αυτά που κάνουν δύο βδομάδες του Ιούλη όσοι πνίγονται όλο τον υπόλοιπο χρόνο στα γραφεία τους.Έτσι για να ξεσκάσεις.Και χάρηκα μόλις έμαθα ότι είχες κλείσει εισιτήρια και σύντομα θα έφευγες.Είπα από μέσα μου "Να για δες!Τι ωραία που θα περάσει.Θα γνωρίσει κόσμο, θα δει μέρη που δεν έχει ξαναδεί, θα περπατήσει σε πέτρινα σοκάκια όταν δύει ο ήλιος".Αλήθεια,ένιωσα την ευτυχία σου να με κατακλύζει.
Ήταν ένα ταξιδάκι αναψυχής.Να!,σαν αυτά που κάνουν δύο βδομάδες του Ιούλη όσοι πνίγονται όλο τον υπόλοιπο χρόνο στα γραφεία τους.Έτσι για να ξεσκάσεις.Και χάρηκα μόλις έμαθα ότι είχες κλείσει εισιτήρια και σύντομα θα έφευγες.Είπα από μέσα μου "Να για δες!Τι ωραία που θα περάσει.Θα γνωρίσει κόσμο, θα δει μέρη που δεν έχει ξαναδεί, θα περπατήσει σε πέτρινα σοκάκια όταν δύει ο ήλιος".Αλήθεια,ένιωσα την ευτυχία σου να με κατακλύζει.
Όμως εσύ δεν γύρισες.Αγόρασες νέο σπίτι εκεί. Το παλιό σου το νοίκιασες σε κάτι φοιτητές
.Δεν θα γυρίσεις πίσω,είπες.Σου λείπουμε ,είπες, αλλά εκεί είναι καλύτερα από 'δω. Εκεί ο ήλιος λάμπει κάθε μέρα, τα απογεύματα γλυκοφυσά ένα απαλό αεράκι και οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο.Έκανες φίλους εκεί ,είπες, και περνάτε καλά.
.Δεν θα γυρίσεις πίσω,είπες.Σου λείπουμε ,είπες, αλλά εκεί είναι καλύτερα από 'δω. Εκεί ο ήλιος λάμπει κάθε μέρα, τα απογεύματα γλυκοφυσά ένα απαλό αεράκι και οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο.Έκανες φίλους εκεί ,είπες, και περνάτε καλά.
Θα περιμένω.Δεν ξέρω αν θα γυρίσεις.Δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσεις.
Αλλά για κάποιο άγνωστο - αν θες πες τον παράδοξο ή ακόμη και παράλογο - λόγο περιμένω ακόμη.Μετρώ δα και τις μέρες που περνάνε όσο είσαι μακριά.Μπαίνουν και βγαίνουν.Σαν τους θεατές στις αίθουσες κινηματογράφου.Σαν τους ανθρώπους στις τράπεζες και τα καταστήματα.
Αλλά για κάποιο άγνωστο - αν θες πες τον παράδοξο ή ακόμη και παράλογο - λόγο περιμένω ακόμη.Μετρώ δα και τις μέρες που περνάνε όσο είσαι μακριά.Μπαίνουν και βγαίνουν.Σαν τους θεατές στις αίθουσες κινηματογράφου.Σαν τους ανθρώπους στις τράπεζες και τα καταστήματα.
Έτσι και οι μέρες. Γίναν άνθρωποι οι μέρες και περπάτησαν επάνω μας,μας καταπάτησαν. Μας έσπασαν τα κόκαλα.
Αν δε συναντηθούν οι μνήμες μετά την απομάκρυνση των ψυχών,θολώνουν.
Κιτρινίζουν σαν τις παλιές φωτογραφίες στα άλμπουμ ή σαν τα φύλλα των βιβλίων που κοιμούνται μέσα στις βιβλιοθήκες.
Άλλοτε πάλι χάνουν την τρισδιάστατη μορφή τους και το μοναδικό τους σχήμα.Φαντάζουν σαν τριαντάφυλλα μέσα σε σελίδες γιγάντιων τόμων από εγκυκλοπαίδειες.
Κιτρινίζουν σαν τις παλιές φωτογραφίες στα άλμπουμ ή σαν τα φύλλα των βιβλίων που κοιμούνται μέσα στις βιβλιοθήκες.
Άλλοτε πάλι χάνουν την τρισδιάστατη μορφή τους και το μοναδικό τους σχήμα.Φαντάζουν σαν τριαντάφυλλα μέσα σε σελίδες γιγάντιων τόμων από εγκυκλοπαίδειες.
Δεν ξέρω αν θα φύγω από δω.Μπορεί να 'ναι γραφτό να μείνω εδώ. Δε θα σβήσω όμως τις μνήμες ούτε θα κατεβάσω το κάδρο που μου χάρισες από τον τοίχο του σαλονιού.
ΥΓ. Έκανα και αλλαγές στο σαλόνι,ήθελα κάτι νέο.Σε περιμένω να με επισκεφτείς.Νομίζω θα σου αρέσουν τα νέα χρώματα στους τοίχους.
Σας ασπάζομαι,
Κ.