Είμαι πριγκίπισσα...Είμαι;! Δεν είμαι... Δεν ξέρω...Ποιος ξέρει;!
Εσύ... Εσύ,εσύ... Εσύ που με αγκαλιάζεις,που με φιλάς,που μ'ανεβάζεις στη καταγάλανη μηχανή σου και με πας στα άστρα,εσύ που μ'αγγίζεις με χώμα και με ήλιο... Τι είμαι , θα μου πεις;! Τελείωνε την σιωπή σου- γρήγορα,όμως! Ταυτότητα σου ζητώ κι αν δε το καταλαβαίνεις τη δημιουργώ από εσένα...
Είμαι κόσμος,λοιπόν, αυτό το αποδέχομαι...'Η καλύτερα...το παραδέχομαι...Είμαι αριθμός σε λίστα,για σένα που πλέκεις τη μοίρα σου με τη δική μου, χρόνια πολλά -χρόνια τρία...Είμαι ενδοιασμός,για σένα που πρωτοείπα πως φοβάμαι ,κάτι σαν αλληλεπίδραση και τελικά ασάφεια στο ποιος φοβάται ποιον...Είμαι μια μέρα,μια μέρα Σεπτέμβρη,μια δεκάτη κάτι μέρα Σεπτέμβρη,για σένα που δεν μπορώ να ορίσω ,να ζήσω, να σκεφτώ...Είμαι εγώ,για σένα που μ' αγαπάς και με κυνηγάς στη ζωή σου μέσω των άλλων...
Είμαι...Είμαι...Πάρα πολλά...όχι όμως αυτό που πρέπει...'Η δε θυμάμαι αν είμαι αυτό...ΕΙΜΑΙ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ;!
Θα σπάσω ένα καρουσέλ, θα βγάλω τα αλογάκια,θα μείνει μόνο και θα το βάλω να τραγουδήσει!...
Θα το κλέψω από εσένα... που νομίζεις πως με κοιτάς...Εγώ σε βλέπω... εσύ όμως...όχι...
Θα κρύψω τα αλογάκια στο ράφι των πιο λογικών σου επιθυμιών και ΜΕΤΑ θα σε κουρδίσω... θα σε γυρίσω ανάποδα και θα σε βάλω να τραγουδήσεις... Έπειτα θα σε πετάξω στη φωτιά... Αν ήμουν εγώ θα προτιμούσες να μείνω στη ζωή σου κι ας ακούς τέρατα για μένα... Αν ήμουν εγώ θα επέλεγες να κλείδωνες τους παραλογισμούς σου πριν με πνίξουν παρέα με ένα μικρό κόκκο μακρινού ταξιδιού...
Αν ήμουν εγώ -κι εσύ τόσο σκεπτόμενος όσο εγώ- θα καταλάβαινες πώς να μ'αγαπάς κι όχι ότι "πρέπει" να μ'αγαπάς!
Κομφετί!!! Γύρω μου κομφετί... Τριγυρνώ και τα σκορπίζω-σκέφτομαι... σκέφτομαι και φεύγουν οι σκέψεις σα κορδέλες που μπερδεύονται στα πολύχρωμα μου κομφετί... Δε θέλω να πω κάτι... μια εικόνα μόνο να δώσω γιατί εγώ μ'αυτή ταξίδεψα και τώρα συνεχίζω τη σκέψη,την κατάθεση,το συνειρμό μου...
Δε βρίσκω το παλάτι μου...Δεν είναι σε καμία πόλη...Κι όταν ήρθα εδώ καστράκι ήταν κι αυτό αμμένιο...
Κι όσο μένω τρώγλη γίνεται...Κι όταν θα φύγω σε γκαρσονιέρα θα καταλήξω του πρώτου πρώτου τελευταίου ορόφου βουτηγμένη στα γκρίζα...ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΟΥ;...ΚΙ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΝΑ ΤΑΝ... ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Τ'ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΜΟΥ;!
Αχ..........................................................................................................να χα επιφωνήματα να έλεγα πως έχω ένα σκήπτρο...
Εξουσία στον εαυτό μου... Μόνη μου θα είχα το σκήπτρο,μόνη μου θα άκουγα όσα θα ακουγόταν, αφού έτσι κι αλλιώς μόνη καταλαβαίνω τα ενδόμυχα του κόσμου που δεν κατανοεί ούτε το θνητό,απλό μου μειδίαμα... 
Θα γινόμουν ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ...και πεντάμορφη μακριά από κάθε μασκοφόρο τέρας και κοιμωμένη να μη με ξυπνήσει κανείς φερόμενος ως πρίγκιπας και χιονάτη να γευόμουν όλα τα μήλα,τα ρόδια,τις φράουλες χωρίς να φοβάμαι αν θα μου τ'αρπάξουν από το λαιμό ως για σωτηρία...και σταχτοπούτα!!!Μια από στάχτη κρυφή σφιχτή χούφτα...
Και φυσικά πιο όμορφη από όλες γιατί θα ήμουν ΕΓΩ... Πως αλλιώς να το ορίσουμε... Είμαι όμορφη γιατί δε μιλώ ποτέ... Είμαι μυστήριο γιατί δε βρίσκουν τα κλειδιά μου...Είμαι εγώ γιατί με προσδιόρισαν άλλοι ... Οι "που μ'αγαπούν" και οι "που πλέον δεν αντέχονται"...
Και θα χω δράκο...Την Πηνελόπη...μια φίλη πιστή ,μια φίλη με πίστη...Γιατί εγώ... δεν πιστεύω κι ούτε θα πιστέψω... Κάποτε πίστευα στα όνειρα και κάθε που τα δημιουργούσα, το βράδυ οι εφιάλτες μου γινόταν το προς παράσταση σενάριο τους...Τώρα ΘΕΩΡΩ κι όχι πιστεύω πως ότι θέλω -'Η ΔΕ ΘΕΛΩ- να διώξω απ'τη ζωή μου θα το κάνω εάν το ονειρευτώ...Κι αν έπρεπε να πιστέψω γιατί η πίστη συνεπάγεται πράξη,η πράξη αυτονομία,η αυτονομία έλεγχο τότε δε θα μουν θνητή παρά μια θεά...ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ...ΘΕΑ...ΘΕΟΚΑΤΙ!
Τώρα... ... ... θέλω ένα χαρτί,ένα στυλό ... πένα... φτερό, κάτι να μας βρίσκεται για να γράψω,και μια λέξη... ΔΙΚΙΟ... θέλω να σου δώσω δίκιο... Εσένα... που με εφοδιάζεις με τα χρησιμοποιημένα σου φτερά και την ελάχιστη σου μνήμη... μα εγώ το δρόμο τον θυμάμαι κάθε πρωί και επιστρέφω γιατί σε νοιάζομαι,χωρίς να σου λέω πως μπορώ και σκέπτομαι...
Εσένα που χάνεσαι κάθε Χριστούγεννα σε λέξεις φιλικές ανάμεσα σε δώρα εμπορικά ...κι ας ήταν το δικό μου δώρο μια αγκαλιά αστέρια και λαμπιόνια...
Εσένα που ταξιδεύεις χωρίς να αναλογίζεσαι κι ας ξέρω πως τυφλά ακολουθείς το ό,τι θεωρείς...
Εσένα που δεν έχει η πρόταση μου ούτε "κι" ούτε "ας"... έχει μόνο παραδοχή πως φέρνεις τον ουρανό στη γη...ΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΙΟ!
Μελαγχόλησα... Και λέω τώρα ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!... Θα τον αλλάξω και είμαι σίγουρη... Μα εσείς,ναι εσείς...μη με ρωτάτε πώς και πολύ περισσότερο ποιον!!!
Εγώ μιλώ για κάποιον κόσμο και σ'αυτόν που αναφέρομαι θα προκαλέσω αλλαγή...
Είναι ο κόσμος που άρχω κι όχι που υπάρχω! Ο δικός μου, που προκύπτει με λογική συνέπεια από τις ευχές των γενεθλίων μου και κανείς δεν έχει πρόσβαση παρά μόνον... ... ... ... ... ... ... ... ... -τι ειρωνεία-... όλοι [κι άγνωστοι και οι "γνωστικοί"]... όλοι πλέον!
Μέσα στα τριαντάφυλλα ,στους πολύτιμους λίθους και σε όλα ,όλα τα χαρμόσυνα νέα, που τρυπώνουν στη ζωή μου σα χελιδόνια ντυμένα από των Καρναβαλιών τις γιορτές , μέσα σε αυτά θα αλλάξω μυρωδιές ,φωτιές,εικόνες , ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ... Δε θα τη φέρω στο κατώφλι μου ,θα πλημμυρίσω με το πέπλο της τα κοιμισμένα καραβάκια του κόσμου σας!
Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο μου... Τον κόσμο των εμπειριών μου,των επιθυμιών μου,των εντολών και των αποφάσεων! Επιλέγω να γίνω Πρώτη Μαντάμα του Κόσμου μου...Και για σένα που θα με θωρείς λες και θα σου χω αλλάξει το δικός σου..ΝΑΙ,ΘΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΩ ΠΩΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ ΥΠΗΡΞΕ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ! Και θα σου ορκιστώ πως σε λατρεύω γιατί με βασιλικά αισθήματα κατέβηκα από του Παραδείσου τα περασμένα Μεγαλεία...
Γιατί εγώ ήμουν παιδί ,ένα παιδί τριών χρονών ένας άγγελος γερασμένος και εσύ επέλεξες να με "ζήσεις" και να γίνω άνθρωπος χλωμός και καταδικασμένος! Γι αυτό και 'γω σου γράφω αυτό...σου γράφω εδώ... Εδώ και ώρες τρεις,έξι,δώδεκα...Σου γράφω και δεν ξέρω αν τελειώνω...
Δεν ξέρω τι είμαι! Και τόση ώρα που παλεύω να μάθω, εσύ τι έχεις καταλάβει...;
Ξέρω πολλά ,ξέρω πάρα πολλά... για σένα,για μένα: πέντε και πέντε κάνει δέκα,η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο,τα φυτά είναι ζωντανοί οργανισμοί,η Θεσ/νικη είναι πόλη της Μακεδονίας,το "ειμί" είναι το βοηθητικό ρήμα "είμαι",τα λάθη κάποτε διορθώνονται άλλοτε όχι,το sum δεν έχει σουπίνο,το σ'αγαπώ στα αγγλικά είναι "I love you" στα ιταλικά "Ti amo",τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια,η βροχή είναι φυσικό φαινόμενο,ο Θεός είναι ένας,οι Σπαρτιάτες ήταν μόλις 300,η τετραγωνική ρίζα του 25 είναι πέντε,το Εύα βγαίνει από το Ευαγγελία ή από το Ευανθία,ο Αισχύλος ήταν τραγικός ποιητής και οι τριήρεις ήταν αρχαία πλοία!
Εσύ... ξέρω και για σένα... είσαι άνθρωπος ,το "άνθρωπος" ετοιμολογικά προέρχεται από δύο συνθετικά "άνω" + "θρώσκω"
Κοιτάς ψηλά...Ξέρω ότι κοιτάς ψηλά...Κι εσύ που ξημερώνεις σε άλλους γαλαξίες και τους στολίζεις με τα καταγάλανα σου μάτια...Κι εσύ που πασπαλίζεις τα αισθήματα σου με τον καπνό ενός τσιγάρου για να σωθείς από τον ανεμοστρόβιλο αυτών...Κι εσύ που λες όσα λες κι αν τα λες δεν τα εννοείς κι αν τα εννοείς δε τα πράττεις κι όταν τα πράττεις με ισοπεδώνεις...Α,κι εσύ ... που δεν πιστεύεις στο Κάρμα -ούτε κι εγώ- αλλά θα ήθελα κάποτε να σου μιλήσω για τις εμπειρίες της προϋπάρχουσας ψυχής κατά τον Πλάτωνα(άλλωστε εμείς οι δύο σταθήκαμε άξιοι αντιπρόσωποι της Πλατωνικής περιπέτειας.....................................)
Είδες,λοιπόν, τι ξέρω...Και να σκεφτείς ότι αυτά τα ξέρω στον κόσμο σου...Εγώ αναζητώ -ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ- από άλλον... τα δέχομαι όλα,τα ακούω όλα,τα φιλτράρω,δε σε περιορίζω...Μάλλον προέκυψα,δε προέρχομαι...Μάλλον έφτασα,δε γεννήθηκα...
Να σου πω... ξέρω και τι θα πεις...Πως είμαι παράλογη και στη χείριστη των περιπτώσεων άλλη μια σχιζοφρενής!
Μα δεν πειράζει... γι αυτό είμαι εδώ... για να μην κατηγορείς τον εαυτό σου...
Να σου εκμυστηρευτώ;...Όταν κλαίω σηκώνω τα βάρη που δεν παραδέχεσαι ότι "προσκάλεσες" στον εαυτό σου...Για σένα κλαίω...Μη ρωτάς...Ψάξε βαθιά και αποκοιμήσου...Θα καταλάβεις!
Εγώ μονάχα όσο θα γράφω ακόμη είτε εδώ...είτε σε μυαλού Κήπους που παντού υπάρχουν...θα προσπαθώ να αλλάξω -όχι για το καλύτερο ,όχι για το χειρότερο αλλά για να πω πως ρύθμισα ΚΑΤΙ στη ζωή ΠΟΥ ΔΕ ΡΩΤΗΘΗΚΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΩ- τον κόσμο...ΜΟΥ... 
Είμαι ...Είμαι;!Δεν είμαι...Δεν ξέρω...Εσύ...Εσύ,εσύ... Ούτε εσύ... δεν είσαι και δεν ξέρεις...
Πάντως εγώ ΔΕΝ κουράστηκα να σε ρωτώ...Αλλά να θυμάσαι...για την επόμενη φορά που θα σταθώ και πάλι εμπρός σου-είτε το εύχεσαι είτε όχι....-ΘΑ ΓΙΝΩ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ!